Dzień 7. Cmentarz wschodni.

Cmentarz Wschodni w Mińsku to ogromna nekropolia. Dalej podaję za wikipedią: powierzchnia 23,1 hektarów; został otwarty w 1952 roku w celu pochowania niemieckich żołnierzy; oficjalnie zamknięty dla pochówków w 2003 roku. Jednak już z obserwacji mogę stwierdzić, że sporo jest grobów młodszych, część cmentarza została przygotowana także do pochówku urn.
Pierwsze, co rzuca się w oczy, to to, że cmentarz jest bardzo "męski". Z wizyty na Powązkach pamiętam, że wiele ozdobnych, rzeźbionych pomników stawiano na pamiątkę kochanych kobiet. Tu dominują pomniki gierojów sowieckiego sojuza. Nie fotografowałam wszystkich. W większości składały się w ogromnego popiersia i prostej tablicy. Starałam pokazać się te inne, ciekawsze miejsca.

Wejście na cmentarz i widok z góry (prospekt Niepodległości został wyniesiony do góry, bo zaraz za cmentarzem przebiega obwodnica miasta, a ulica przechodzi nad nią). Cały cmentarz wygląda jak las. Do niektórych części nie da się wejść, bo groby są położone blisko siebie, ogrodzone płotami, a między nimi powyrastały potężne drzewa. 

Pomniki dzielnych bohaterów. Na środkowych ujęciach można mniejsze tablice upamiętniające ich żony.

Kilka przypadków kiedy małżeństwa to nie tylko mąż. Mężczyzna na zdjęciu drugim od prawej to jakiś profesor, z kilkoma orderami na piersiach. 

Najpiękniejsze rzeźby były jednak pomnikami kobiet (Aleksandra, Masza, Ekaterina).

Prawie wszystkie napisy są w cyrylicy, wyjątki, które znalazłam:

Pomnik z napisem w alfabecie łacińskim i pomnik po polsku.

Zadziwiła mnie całkiem spora ilość pomników żydowskich. Chociaż przed wojną Mińsk był zamieszkany w dużej części przez ludność żydowską i gdyby powojenne granice i państwa wyznaczano na podstawie profilu ludności w 1939, to Mińsk powinien być stolicą Izraela, a nie kraju Białorusinów. Jednak w Mińsku podczas drugiej wojny światowej utworzono getto, którego większość mieszkańców zginęła.