Dzień 7. Wieczór

Po zwiedzeniu cmentarza wybrałam się dalej. Przed obwodnicą ostatni budynek BNTU:

Dalej osiedla.

Miejscowi chłopcy mają rozmach w wyznawaniu miłości:

 [Także, mamo, nie martw się, mogło być gorzej ;)]

Ponieważ tu wyczerpał się drugi komplet akumulatorków, kupiłam baterie (i przy okazji мороженое, czyli lody :)), wsiadłam w metro i pojechałam obejrzeć Niemigę.

Róże przy wyjściu z metra symbolizują ludzi, którzy zginęli na schodach prowadzących na stację Niemiga, kiedy podczas odbywającego się niedaleko koncertu rozszalała się burza. Szczegóły zna wikipedia, ale nie polecam czytać osobom o słabych nerwach.

To miejsce z kilkoma kościołami i cerkwiami. Niemiga, choć jest chyba najbardziej zadbaną dzielnicą miasta, zupełnie nie przypadła mi do gustu - została przygotowana pod turystów, ceny w restauracjach są zachodnie, a taksówkarze czekają tylko na innostrańców. Można nawet znaleźć tablice w języku angielskim - jakie to inne od reszty miasta. Mało jest za to lokalnej ludności, co sprawia, że miejsce jest nudne i martwe.

Dzień 7. Cmentarz wschodni.

Cmentarz Wschodni w Mińsku to ogromna nekropolia. Dalej podaję za wikipedią: powierzchnia 23,1 hektarów; został otwarty w 1952 roku w celu pochowania niemieckich żołnierzy; oficjalnie zamknięty dla pochówków w 2003 roku. Jednak już z obserwacji mogę stwierdzić, że sporo jest grobów młodszych, część cmentarza została przygotowana także do pochówku urn.
Pierwsze, co rzuca się w oczy, to to, że cmentarz jest bardzo "męski". Z wizyty na Powązkach pamiętam, że wiele ozdobnych, rzeźbionych pomników stawiano na pamiątkę kochanych kobiet. Tu dominują pomniki gierojów sowieckiego sojuza. Nie fotografowałam wszystkich. W większości składały się w ogromnego popiersia i prostej tablicy. Starałam pokazać się te inne, ciekawsze miejsca.

Wejście na cmentarz i widok z góry (prospekt Niepodległości został wyniesiony do góry, bo zaraz za cmentarzem przebiega obwodnica miasta, a ulica przechodzi nad nią). Cały cmentarz wygląda jak las. Do niektórych części nie da się wejść, bo groby są położone blisko siebie, ogrodzone płotami, a między nimi powyrastały potężne drzewa. 

Pomniki dzielnych bohaterów. Na środkowych ujęciach można mniejsze tablice upamiętniające ich żony.

Kilka przypadków kiedy małżeństwa to nie tylko mąż. Mężczyzna na zdjęciu drugim od prawej to jakiś profesor, z kilkoma orderami na piersiach. 

Najpiękniejsze rzeźby były jednak pomnikami kobiet (Aleksandra, Masza, Ekaterina).

Prawie wszystkie napisy są w cyrylicy, wyjątki, które znalazłam:

Pomnik z napisem w alfabecie łacińskim i pomnik po polsku.

Zadziwiła mnie całkiem spora ilość pomników żydowskich. Chociaż przed wojną Mińsk był zamieszkany w dużej części przez ludność żydowską i gdyby powojenne granice i państwa wyznaczano na podstawie profilu ludności w 1939, to Mińsk powinien być stolicą Izraela, a nie kraju Białorusinów. Jednak w Mińsku podczas drugiej wojny światowej utworzono getto, którego większość mieszkańców zginęła. 

Dzień 7. Sobota. Cały dzień na spacer!

Mając dużo wolnego czasu w sobotę postanowiłam pójść na długi spacer przez Mińsk, nie kierując się na znane miejsca (chociaż na liście była nowa biblioteka), lecz po prostu żeby zobaczyć jak wygląda normalne życie w Mińsku.
Spędziłam na spacerze cały dzień, wyczerpałam dwa komplety akumulatorków i jeden baterii oraz zrobiłam ponad tysiąc zdjęć. Jednocześnie miejsca, w których byłam nie są specjalnie znane wikipedii, więc będę o nich opowiadać głównie obrazem.
Kiedy wychodziłam w stronę w Biblioteki postanowiłam nie iść jak zawsze w dół ulicy, tylko w górę. Jako pierwsze powstało z tej okazji zdjęcie budynku, w którym mieści się hostel, w którym mieszkam (który zajmuje tylko jedną klatkę schodową od zachodniej strony, pozostała część budynku to mieszkania).

Zaskoczyła mnie pustka w dalszej części ulicy. Nie ma tam drzew, część budynków jest dopiero budowana.

Kiedy przeszłam na równoległą ulicę, zdziwiłam się jeszcze bardziej. Jak już wcześniej wspominałam, czytając o Mińsku przed wyjazdem, jechałam przeświadczona, że to miasto tylko i wyłącznie blokowisk. Okazuje się jednak, że niskie budynki  występują tu znacznie częściej iż sądziłam.

Jak zwykle pozaglądałam ludziom w balkony, przy okazji znajdując złotą rybkę.

A to już budynki, których powstawanie widziałam kiedyś na zdjęciach. Na dole okrągłego budynku mieści się kinokawiarnia (do której zapomniałam zajść...), a z drugiej strony salon mebli Black-Red-White. 

Kiedy doszłam do granic parku Sewastopolskiego okazało się, że chatek w okolicy jest więcej.

Spotkałam też pana, który chyba nie ma w domu lustra, bo koniecznie chciał, żeby zrobić mu zdjęcie.

A to już Sliapianskaja vodnaja sistema. Byłoby pięknie, gdyby tylko woda była trochę czystsza...

I punkt, który postawiłam sobie za cel wyjścia. Nowy budynek Biblioteki Narodowej Białorusi. Moim zdaniem nic ciekawego, ale miejsce jest lansowane na nowe centrum Mińska (chociaż leży na obrzeżach).

Dużo ciekawsze widoki znalazłam za biblioteką. Miejsce jest popularne wśród młodych par, które z całymi rodzinami (taki tu jest zwyczaj) przyjeżdżają na sesję zdjęciową. W momencie, kiedy tam spacerowałam, spotkałam 3 takie rodziny.

Na blokach po drugiej stronie ulicy można za to obejrzeć takie mozaiki:

W tym momencie miałam ochotę wrócić już do hostelu, ale w metrze trafiłam na mapę okolicy z zaznaczonymi ważnymi punktami. Wtedy wiedziałam już, że muszę wrócić obejrzeć drewnianą cerkiew, obok której obecnie budowana jest kolejna. Trafiłam akurat na koniec obrzędu chrztu, więc przy okazji zdjęcie rodziny.

Stamtąd już tylko parę kroków na największy cmentarz w Mińska, o którym piszę oddzielnie.

Krótki przerywnik :)

Po drugiej stronie placu Jakuba Kolasa jest sklep ЦУМ. Na jego stronie można obejrzeć, jak wygląda pierzeja placu, w której znajduje się sklep.  Zapraszam tu. Widać wejście do metra i budynek Komitetu Olimpijskiego, Filharmonia chowa się za budynkiem z logo Coca-Coli.

Dzień 6. Wieczór w mieście

Jura pierwszy raz skontaktował się ze mną pierwszy raz w czwartek, wysyłając mi sms łamanym angielskim, że chce się spotkać i że jakoś się dogadamy po polsko-białorusku. Początkowo nie byłam przekonana, ale w spróbowałam odpisać. Okazało się, że to student BSUIR, kolejny programista Javy, który bardzo chce się uczyć polskiego. Dla pewności spytałam o opinię Kasię. Stwierdziła, że mówi sensownie, obejrzała jego profil na vk (rosyjskiej kopii facebooka) i kazała mi nie nudzić się kolejny wieczór tylko iść. Trochę mnie martwiło, że Jura upiera się brać samochód (samochodem łatwiej porywać;) ), ale tak bardzo chciałam mieć z kim pogadać, że postanowiłam na razie się tym nie przejmować. W razie czego umiem kopać, gryźć i wydrapywać oczy :D

Umówiliśmy się w końcu na piątek po pracy. Jura podjechał pod moją firmę i poszliśmy na spacer. Miał czas tylko do 19.30, kiedy zaczynał zajęcia angielskiego. Przeszliśmy się w stronę placu Zwycięstwa (biał. Pieramohi, ros. Pobiedy) ze stojącym na środku monumentem zwycięstwa. Jurę bardzo bawiło, że fotografuję wszystko dookoła, a przede wszystkim socjalistyczne budynki (przy prospekcie Niepodległości trudno znaleźć inne ;) )

Na zdjęciach:

Dwa ujęcia szkoły policyjnej, pod spodem Pałac Mastactwa czyli budynek galerii sztuki, z boku dwa banki (różnych banków jest w Mińsku zatrzęsienie, a co rano pod niektórymi długie kolejki). Facet w płaszczyku to Piotr Maszerow - I sekretarz Komunistycznej Partii Białorusi w latach 1965–1980.

Kobieta na koniu jechała przez centrum miasta i przeliczała plik pieniędzy, w czasie gdy jej zwierz obgryzał liście z rosnących przy drodze drzew. Niestety nie zdążyłam zrobić jej zdjęcia z przodu.

Monument na placu Zwycięstwa.

No i Jurij, który zaprowadził mnie też go dwóch sklepów z ręcznie robionymi drobiazgami . "Ў" – nazwany literą z coraz bardziej zapomnianego białoruskiego alfabetu i "Подземка", czyli metro – oprawa graficzna nazwy przypomina logo londyńskiego metra. Kupiłam tam kilka lokalnych drobiazgów, niestety trochę zawiodłam się na kolczykach – nie miały żadnego lokalnego rysu...

Miński koledż finansowo-ekonomiczny. Dwa oficjalne języki – dwie tablice. Po rozpadzie Związku Radzieckiego białoruski był jedynym oficjalnym językiem w kraju. Sytuacja zmieniła się w połowie lat 90, kiedy drugim oficjalnym językiem został rosyjski. Po jakimś czasie wszystkich przedmiotów zaczęto w szkołach uczyć już tylko po rosyjsku.
Gimnazjum numer 23 – podobno jedno z lepszych w Mińsku.
Budynek Białoruskiego Komitetu Olimpijskiego, a po drugiej stronie ulicy (czyli w tle) moja firma.
Budynek Filharmonii Narodowej.
Zostawiłam Jurę na zajęciach i poszłam spacerować dalej. Jedna z moich ulubionych rzeczy w Mińsku to balkony. Każdy jest inny, dzięki czemu na osiedlu identycznie zaprojektowanych bloków nie można znaleźć dwóch identycznych budynków. Tu balkony od strony podwórka dużej kamienicy. Garaże też były ciekawe:

Zauważyliście ludzi na obu dolnych zdjęciach? 

To już budynek Narodowej Opery i Baletu. Niestety zespoły mają teraz turne po świecie, więc nie mogę wybrać się na przedstawienie, a szkoda. Dookoła budynku jest park, a przed głównym wejściem zachwycająca fontanna. Pan na pomniku w pobliżu opery to Maksim Bahdanowicz, białoruski poeta i prozaik, który zmarł na gruźlicę w wieku 26 lat. W 120 rocznicę swoich urodzin dostał taki właśnie pomnik. Na zdjęciu wygląda lepiej. Ten budynek na dolnym zdjęciu, to blok na który zerka ze swego postumentu.

Mińsk praktycznie nie ma zabytków przedwojennych. Z drugiej strony – Warszawa też by nie miała, gdyby jej mieszkańcom nie chciało się układać puzzli. Znalazłam takie celne spostrzeżenie Tomasza M. Bladynca ,który wypowiada się na forum skyscrapercity: „To kwestia priorytetów w powojennej odbudowie. My odbudowaliśmy Starówkę, oni zbudowali obwodnicę. Teraz oni odbudowują Starówkę, a my budujemy obwodnicę.” Mińskie Stare Miasto składało się z dwóch części – położonej na skarpie na jednym brzegu rzeki Niemigi oraz Troickiego Przedmieścia na drugim, niższym brzegu rzeki. Teraz kilka zdjęć właśnie z tego drugiego.

Troickie Przedmieście leży nad Świsłoczą i tworzy część miejsca, które najbardziej mnie do tej pory w Mińsku zachwyciło. Zeszłam nad rzekę od strony małej wysepki zwanej Wyspą Łez na której stoi kaplica ku pamięci żołnierzy poległych w Afganistanie. Na wyspie siedzą zakochani (chociaż zdjęcie przedstawiające zapatrzonych w dal ludzi pokazuje akurat dwie dziewczyny, które nie wyglądały jakby były w specjalnie zażyłej relacji (a i takie się na ulicach Mińska spotyka). Z tego miejsca można doskonale obserwować pływających na łódkach i rowerach wodnych mieszkańców Mińska. Niestety ta część brzegu została przesadnie obciążona tym ogromnym budynkiem z prawego zdjęcia, którego budowa wciąż trwa. Do tego miejsca pasowałoby coś bardziej delikatnego. Wzdłuż rzeki ciągnie się też długi blok, który jednak wygląda dosyć zgrabnie. Tę cześć rozlewiska zamyka wzgórze z restaurowanym właśnie hotelem Białoruś. W połowie pagórka znajduje się pomnik Puszkina. Niestety mniej więcej w tym miejscu wyczerpał mi się komplet zapasowych akumulatorów i resztę zdjęć robiłam komórką. Tu spotkałam też pana, który wyszedł z psem na spacer i miał chyba ochotę trochę w czasie spaceru porozmawiać, bo zaczepił mnie. Dzięki niemu wiem, co jest czym, bo wskazał mi rolę większości budynków w okolicy i pokazał wystawę na trawniku po drugiej stronie wzgórza.

Drugi brzeg rzeki to głównie hotele, między innymi ten z wielkim napisem „Minsk – Gorod-Gieroj” czyli „Mińsk – Miasto-Bohater”. Kolejne hotele się budują. Nie trzymają linii wysokości poprzednich budynków, więc nie jestem pewna czy nie przytłoczą rzeki z drugiej strony.

Teren nad rzeką to też Pałac Sportu, czyli arena sportowa z boiskiem do hokeja, a także tor kartingowy z dachem typu namiot. Na zdjęciu można zobaczyć także figurę anioła z Wyspy Łez. Na Białorusi nie ma monet, dlatego w fontannie pływają najniższe nominały banknotów. Tylko dzieci są jakoś chyba mniej w modzie, bo aniołkowi nic nie świeciło (tu można obejrzeć, co mu czasem świeci).

Weekend spędziłam aktywnie na samodzielnym zwiedzaniu miasta. O czym postaram się też napisać, tylko nie mogę się zebrać żeby przejrzeć i wybrać coś z ponad tysiąca zdjęć, które zrobiłam w sobotę :)

Dni 4-6. Praaaca.

Cóż, następne dni mijały mi głównie w pracy. Środę spędziłam na pracy nad moją pierwszą internetową aplikacją w javie. Do południa zrobiłam pierwszą wersję. Niestety nie zadziałała. Nie mogąc znaleźć błędu, postanowiłam pójść z Kasią na obiecany poprzedniego dnia lunch w stołówce BNTU. Kasia wzięła swoją koleżankę ze studiów - Julię, która pracuje w sąsiedniej firmie jako testerka (jak i Kasia). Julia niedawno wróciła z Polski, gdzie była na Opener Festiwalu. Dziwiła się bardzo, że w Polsce wszyscy jedzą tylko zapiekanki i kebaby :D Tak się zagadałyśmy w drodze na stołówkę, że mało nie zbłądziłam, ale na szczęście udało mi się trafić. Dodatkowo zapomniałam zrobić zdjęcia tego co jadłam, a wzięłam tym razem draniki - rodzaj placków ziemniaczanych z mięsem i sałatkę, dodatkowo dziwną bułkę też mięsem oraz drugą z budynkiem oraz kompot :) Okazało się, że draniki (ze śmietaną...) są znacznie bardziej sycące niż barszcz i syrniki, więc bułki zabrałam sobie na później. Podczas lunchu dziewczyny na zmianę zasypywały mnie pytaniami w efekcie czego musiały potem czekać, aż skończę swoją porcję. Rozmawiałyśmy głównie o studiach i cenach za lekcje tańca w Polsce i na Białorusi ;)
Po lunchu poddałam się i napisałam aplikację jeszcze raz od początku :) Jednak Egor nie miał czasu od razu jej sprawdzić, więc z nudów zaczęłam ją rozwijać - początkowo miała być statyczna, żebym tylko załapała ogólne zasady działania. W końcu powstał program wyrażający opinię o człowieku na podstawie imienia ;)
Po pracy zaszłam na Komarowskij Rynek. Sprzed budynku odjeżdżają autobusy rozwożące ludzi na dalekie rubieże Mińska. Byłam w szoku jak grzecznie wszyscy stoją w kolejce :)

Na rynku wszyscy już powoli sprzątali, ale udało mi się dopaść stoiska ze słodyczami. Ostatecznie machając przy tym intensywnie rękami nabyłam tylko białoruski odpowiednik "Ptasiego mleczka". Za słodki i za bardzo gumowaty. Jednak samym rynkiem jestem zachwycona i muszę pójść tam jeszcze raz. Można tam kupić wszystkie lokalne produkty spożywcze, przede wszystkim mięso (którego nie będę jednak próbować) i nabiał (który chcę kupić).
Wieczorem usiadłam, żeby skorzystać z internetu i akurat trafiłam na Egora. Egor podesłał mi białoruskie piosenki do przesłuchania, które szybko mnie oczarowały. Porozmawialiśmy też trochę o książkach Siergieja Łukjanienki - rosyjskiego autora fantasy, który oprócz tego, że pisze wciągające książki, to umieszcza w nich dużo cytatów muzycznych. Przy okazji dowiedziałam się, że Egor ma 23 lata, jego rodzinne miasto to Gomel, niedawno zdobył tytuł inżyniera na BSUIR. Niedawno jeszcze mieszkał w sąsiednim akademiku, a teraz wyprowadził się do kawalerki przy obwodnicy, skąd dojeżdża codziennie rowerem do pracy.
Następnego dnia Egor miał sprawdzić moje zadanie, ale najpierw się trochę spóźnił (hym, chyba się nie wyspał...) a potem miał spotkanie swojego zespołu projektowego. W końcu zadanie zostało sprawdzone, ja pochwalona i zaczęłam czekać na kolejne zadanie. Niestety Egor musiał wrócić do swojego projektu, dlatego zadanie przyszło dopiero po lunchu, nam który dla odmiany zjadłam w pracy bułki z poprzedniego dnia, popijając je angielską herbatą. W pracy okazało się też, że moje prywatne słuchawki mają za krótki kabel, żeby móc je podłączyć do komputera i pracować w spokoju, ale z pomocą przyszła jak zwykle Kate, która pożyczyła mi parę od adminów, przy okazji polecając kolejnych kilka piosenek :)
Moje ogromne zadanie przyszło dopiero po południu i tego dnia nie zrobiłam już wielkich postępów.
Następnego dnia z trudem przyszłam do pracy, bo rano złapał mnie skurcz, który z trudem rozchodziłam. Jednak zebrałam się w sobie i pobiegłam do pracy (bo straciłam trochę czasu na rozciąganie). Bardzo się zdenerwowałam, gdy okazało się, że Egor ma wolne i gdybym przyszła w normalnym tempie, to nikt by i tak nie zwrócił na to uwagi. Mimo wszystko wzięłam się do pracy, ale nie zrobiłam zbyt wiele, bo okazało się, że instalacja potrzebnego oprogramowania w firmowej sieci trochę mnie przerosła.
Tym razem to Kate zabrała mnie, żeby pokazać mi inną stołówkę. Razem z nami poszła Julia, którą poznałam wcześniej, Andriej kolejny programista Javy z naszej firmy oraz Ania, analityk biznesowy w innej firmie. Specjalnie dla mnie przeszli na angielski, co było bardzo miłe :) Poszliśmy do dziwnej stołówki w socjalistycznym stylu, w której mieliśmy problem z wyborem czegoś sensownego do jedzenia, ale wypróbować trzeba było. Ostatecznie wzięłam draniki (kto wie z czym? Taak, ze śmietaną!) i chyba jakieś glony oraz kompot :) Wszyscy mieli ogromną radość, kiedy fotografowałam swoją porcję. Draniki w poprzedniej stołówce były lepsze i tym razem nie udało mi się skończyć mojej porcji, ale cóż... Nie byłam jedyna. Jednak od jedzenia ciekawszy był wystrój - ogromna ilość lamp pod sufitem i automatyczna taśma odbierająca tace (przypominała takie do zrzucania węgla na wagony), towarzystwo orzekło, że nad wystrojem musiał pracować cały sztab dekoratorów (bo jedna osoba by tego nie wymyśliła ;) )

W międzyczasie umówiłam się z Jurijem na wycieczkę po mieście, ale zasługuje to na oddzielną notkę :)

Dni 2-3. Praca, praca i... praca!

Nie napisałam tego dokładnie poprzednio, ale pierwszy dzień w pracy był dla mnie naprawdę stresujący, bo nie wiedziałam za dobrze, co będę tam właściwie robić. W obowiązkach było coś o promowaniu usług firmy, inicjowaniu kontaktu z innymi firmami i prowadzeniu korespondencji i telefonów. Do tego najwyższy poziom znajomości angielskiego... Dla możliwości spędzenia miesiąca w Mińsku mogłam zostać nawet sekretarką. Jednak wciąż pozostawał strach, że zostanę odesłana do Polski, bo mój angielski zdecydowanie nie jest "excellent". Z drugiej strony, jednym z dokumentów aplikacji był certyfikat językowy z dokładnie wyróżnionymi moimi umiejętnościami, a zostałam zaakceptowana. Zestresowana i pełna strachu stałam z Eleną pod siedzibą firmy.

Kiedy już byłam w środku i okazało się, że mój przeciętny angielski jest nie gorszy od większości pracowników firmy, poczułam się o wiele lepiej. No, może przynajmniej mnie nie wyrzucą pierwszego dnia.

Z drugiej strony, kiedy już dowiedziałam się, bo będę robić, nie ucieszyłam się za bardzo. Egor, który jest moim opiekunem, programuje w Javiem, a ja i Java... No, wystarczy powiedzieć, że się nie dogadujemy za bardzo ;) Egor postanowił zadać mi na początek proste zadanie napisania programu liczącego silnię. Hym, w C++ jakieś 5 minut roboty... No może 15 w najgorszym przypadku. Jednak w przypadku połączenia Java + praca na Windowsie nie zapowiadało się to tak różowo. No dobra, powinnam zacząć od sprawdzenia czy zainstalowane wszystko co potrzeba do pracy... Nie miałam. Spytałam Jegora na skypie co w zasadzie według niego powinnam mieć i w czym tworzyć. Nie dostałam od niego odpowiedzi... Po chwili pojawił się osobiście, pomachał mi sugerując, że powinnam zwolnić mu klawiaturę i zaczął mi pokazywać, gdzie co znaleźć. Nie mówiąc przy tym ani słowa... Ekstra, super nam się będzie pracowało...

Kiedy Egor wrócił do swojego komputera zapytałam czemu właściwie się nie odzywa. W odpowiedzi dowiedziałam się, że jego angielski jest beznadziejny i po prostu nie umie mówić. Ale z pisaniem nie miał najmniejszych problemów...

Praktycznie resztę dnia zajęło mi przygotowywanie sobie środowiska pracy (najpierw musiałam przyzwyczaić się do systemu operacyjnego, którego szczerze nie znoszę), a potem pisanie pierwszej wersji kodu. Wiedziałam wprawdzie o co chodzi w programie, ale ojeju, jak to było w Javie?! Ja chcę C! :) Egor pocieszył mnie, że to nie problem, że się muszę przestawić i że sam prywatnie jest fanem Ubuntu. Nie mógł niestety podzielić mojej miłości do ostatniej sensownej Windowsa - 3.11, bo sam zaczął dopiero od 98 ;) Na koniec dnia przesłałam mu wstępną wersję programu.

Drugi dzień zaczął się od czekania na opinię Egora o pierwszej wersji programu. W międzyczasie zajęłam się szukaniem sterowników do własnego laptopa, bo poprzedniego okazało się, że jednak nie zainstalowałam wszystkiego po formacie i nie mogę połączyć się z internetem przez komórkę. Nie ma to jak ogarnąć sobie wszystko przed wyjazdem, grrr.

Egor przygotował mi listę uwag, pytań dlaczego coś działa tak nie inaczej i sugestii co mam rozwinąć w następnej wersji. Mój organizm odpowiedział jedno: KAAAAAWY! :D Jednak perspektywa spotkania w cztery oczy z ekspresem w kawy nieco mnie przerażała... Co zrobić, piszę do Egora. Egor zabrał mnie do kuchni, przy okazji przedstawiając mi swoją koleżankę Kate, która nie bała się mówić po angielsku. W ogóle to nie typ człowieka, który miałby jakieś opory przed mówieniem. Super, chyba wreszcie się z kimś tu dogadam! :) Pokazali mi jak zrobić kawę, dowiedziałam się też, że obecna kawa "sucks", podobnie jak uniwersytet, na którym studiowali... Ach, skąd my to znamy :D

Kate okazała się przesympatyczną dziewczyną. Egor przesłał mi do niej kontakt na skypie i zaczęłyśmy rozmawiać. Dzień należy rozpoczynać z dobrą motywacją, więc podzieliłam się z nią Ryanem Goslingiem. W odpowiedzi dowiedziałam się kto jest kim w moim pokoju. I żebym lepiej nie zaglądała w monitory, bo po minie chłopaków nie da się określić, czy mają na nich nowy program czy świeże porno ;) Kate wytłumaczyła też Egora, że tutaj ludzie szczególnie wstydzą się powiedzieć coś głupiego po angielsku i wolą nie mówić, a ja niestety raczej muszę się z tym pogodzić.

W przerwie na lunch poszłam znów na stołówkę uniwersytetu. Tym razem wzięłam barszcz, syrniki (sztuk 2), słodką bułkę i kompot - 10 600 rubli, jakieś 5 zł :) Barszcz składał się w płynnej części barszczu;), warzyw (chyba dostrzegłam kapustę, ale nie znalazłam buraków) i łyżki śmietany. Syrniki (сырники) okazały się być pysznymi plackami z twarożku. Ale zgadnijcie co było na wierzchu?... Tak, łycha śmietany :) Przy czym ta białoruska śmietana jest lepsza od naszej ;) Bułka była gumowa i nie chce mi się o niej pisać ;)

Próba zapytania Kate jak zapisać syrniki okazała się nadzwyczaj dobrym pomysłem, bo przy okazji okazało się, że Kate nie zna tej stołówki i chętnie pójdzie tam ze mną.

Po lunchu dostałam kolejne zadanie - napisanie prostej aplikacji wykorzystującej JSP. Egor podpowiedział mi materiały, z którymi powinnam się zapoznać i w ten sposób minęła mi w zasadzie reszta dnia - musiałam się wdrożyć w nową technologię.

W międzyczasie dostałam do podpisania lojalkę, dużo tam było o zachowaniu poufności... Hym, to chyba koniec bloga... Mam nadzieję, że jednak nie, bo z tego co zrozumiałam, chodzi przede wszystkim o nie zdradzanie planów firm, z którymi współpracuje EffectiveSoft, a ja na razie nie mam dostępu do żadnych projektów :) Chociaż z drugiej strony paragraf zawsze się znajdzie, gdy zajdzie potrzeba ;)

Nie pochwaliłam się, ale pierwszego dnia dostałam od razu "wypłatę" i zostałam milionerką, bo zgodnie z umową praktyki środki, które dostałam na życie to 1 500 000 białoruskich rubli, czyli ok. 600 złotych. Akurat na 30 obiadów w przeciętnej restauracji albo ponad dwa razy tyle w stołówce :)

Wieczór dnia trzeciego to instalowanie sterowników i próba połączenia z internetem. Zadziałał. Moje życie stało się lepsze! :)